Nisan ayı çok yorucu geçti. Ramazan Bayramı’nın hareketli günleri geçer geçmez bir maraton ve ondan iki hafta sonraysa İznik’te 25K koştum. Bu iki yarışın ardından oldukça tükenmiş hissediyordum. Özellikle İznik’te kendimi çok zorlamıştım. Toparlanmak için yeteri kadar sürem olmadı. Sadece bir hafta sonra İstanbul Yarı Maratonu’nun zamanı gelmişti.
Tabii ister istemez bu yarışta iyi bir süre yapmam mümkün olmayacaktı. Ben de gereksiz yere kendimi daha fazla zorlamamaya karar vermiştim. Otomatik olarak atanan numaralardan dolayı, ilk bölümde kalabalığın hızına uyup yolu tıkamamak dışında başka bir hedefim yoktu. Yarışın devamında da bir miktar tempolu gitmeye çalışıp antrenman yapacaktım.


