İstanbul’un yanı başında görkemli dağlar yok ama “İstanbul yedi tepeden oluşur.” derler. Düz bir parkuru sadece kıyılarında bulabilirsiniz. İstanbul Ultra şehirden uzaklaşıp ormanın derinliklerine girebildiğiniz güzel bir kros parkuruna sahip. Uzun parkuru koşanlar Karadeniz kıyılarına kadar gidip gelir. Benim koştuğum 30 kilometrelik Medium Trail parkuru da büyük ölçüde orman içinde ilerliyor. Patika koşusu için hızlı ve ideal bir parkur olduğunu düşünüyorum. Yol boyunca doğanın içinde ve şehrin gürültüsünden uzak bir yarış koşuyorsunuz. Yarışın neredeyse tamamı ağaçların altında koşuluyor. Güneşe çok nadir maruz kalıyorsunuz. Bu nedenle İstanbul Ultra, sıcak havalarda bile koşulabilecek güzel yarışlardan biri.
Benim için bu yarışın anlamı ise biraz daha farklıydı. Bu yıl asıl hedef yarışım Mersin Maratonu’ydu. İstanbul Ultra 30K da Mersin Maratonu hazırlıkları sırasında koşmayı planladığım yarışlardan biriydi. Ancak hazırlık döneminde yaşadığım bir problem bütün planlarımı değiştirdi. Sol bacak soleus kasında bir yanma başladı. Bu durum beni rahatsız ediyor ve zaman zaman koşmamı zorlaştırıyordu. Bunun nedenini hâlâ araştırıyoruz. Henüz kesin bir sonuca ulaşmış değiliz. Bu problem İstanbul Ultra’dan birkaç hafta önce başlamıştı. İlk dönemlerde çok şiddetli değildi. Bu nedenle yarışı koşabileceğimi düşündüm. Ancak bu kez hedefim iyi bir derece yapmak değildi. Bir süredir yarış koşamadığım için yeniden yarış atmosferine girmek istiyordum. Bir yarış koşmak, biraz olsun psikolojimi düzeltmek için önemliydi. Yarışın sonucundan çok yeniden yarışabiliyor olmakla ilgileniyordum.
İstanbul’a arkadaşlarımla birlikte günübirlik gittik. Hava da oldukça güzeldi. Dolayısıyla bunu sadece bir yarış günü olarak değil, aynı zamanda arkadaşlarla güzel bir gün geçirmek olarak gördük. Organizasyon alanına geldiğimizde her şey oldukça düzenliydi. İstanbul Ultra uzun yıllardır yapılan bir yarış. Organizasyon ekibinin ve parkur görevlilerin bu konuda tecrübeli olduğu belli oluyordu. Nerede ne yapılması gerektiğini biliyorlardı. Ben yarış sırasında herhangi bir organizasyon problemiyle karşılaşmadım. Genel olarak düzenli ve iyi hazırlanmış bir organizasyon izlenimi verdi.
Yarışa ortalarda bir yerde başladım. Bu benim için iyi bir karar oldu. Vücudumun ısınmasına fırsat verdim. Başlangıçta bacağımı kontrol ederek koştum. Bir süre sonra vücudum ısındıkça bacağımdaki yanma hissi azalmaya başladı. Ben de yavaş yavaş hızlanabildim. Eğer başlangıçta öne geçmeye ve hızlı koşmaya çalışsaydım muhtemelen bacağımı daha fazla zorlayacaktım. Bu nedenle yarışın başındaki kontrollü tempo bana iyi geldi. Bir süre sonra kendimi daha rahat hissetmeye başladım ve yarış benim için beklediğimden daha keyifli bir hale geldi.
Bu yarışın bana verdiği en önemli mesajlardan biri de aerobik olarak hâlâ iyi durumda olduğumu görmek oldu. Sakatlık nedeniyle bir süredir koşularım istediğim gibi gitmiyordu. Bu nedenle kondisyonumu da kaybettiğimi düşünmeye başlamıştım. İstanbul Ultra’da ise özellikle yarışın ilerleyen bölümlerinde rahatça hızlanabildiğimi gördüm. Bacağım izin verdiği sürece koşabilecek durumda olduğumu hissettim. Bu benim açımdan önemliydi. Çünkü Mersin Maratonu hâlâ önümde duran bir hedefti. İstanbul Ultra sonrasında en azından aerobik açıdan büyük bir kayıp yaşamadığımı düşündüm. Asıl problemimin kondisyon değil, bacağımdaki sorun olduğunu görmek moralimi yükseltti.
Parkurun başlangıcı geniş toprak yollardan oluşuyor. Bu nedenle yarışın ilk bölümünde kalabalık çok fazla problem yaratmıyor. Herkes aynı anda koşmaya başlıyor ama yol geniş olduğu için kendi hızınızı bulabiliyorsunuz. Bir süre sonra parkur daralıyor ve tek kişilik patikalara geçiyorsunuz. Burada zaten koşucular doğal olarak kendi hızlarını bulmaya başlıyor. Hızlı koşanlar öne geçiyor. Daha yavaş koşanlar arkada kalıyor. Bu nedenle yarışın bu bölümünde ciddi bir trafik problemi yaşamadım. Herkes aşağı yukarı kendi ideal temposunda ilerliyordu.
Parkur genel olarak çok akıcı. Sürekli inişler çıkışlar var ama sadece yarışın ortalarına doğru belirgin bir tırmanışla karşılaştım. Bu bölümde bazı yerleri yürüyerek çıktım. Bazı bölümlerde ise koşmaya devam ettim. Burada da amacım herhangi bir derece yapmak olmadığı için kendimi zorlamadım. Tırmanışın ardından uzun bir iniş başladı. Sonrasında yeniden inişli çıkışlı, daha akıcı bölümlere girdik. Parkurun bu yapısı hoşuma gitti. Çok teknik ve sürekli zorlayan bir parkur değil. Koşucunun ritim bulmasına izin veriyor.
Yarış boyunca iki kontrol noktası vardı. Su ve bazı beslenme ürünleri bulunuyordu. Ben başlangıçta suyumu doldurup yanımda taşıdığım için kontrol noktalarında durmadım. Bu nedenle hizmetin detayları hakkında çok fazla şey söyleyemem. Ancak dışarıdan gördüğüm kadarıyla iyi hazırlık yapılmıştı.
Parkur işaretlemeleri de oldukça iyiydi. Özellikle beklemediğiniz bir dönüş veya parkurun yön değiştirdiği bölümlerde işaretler netti. Zaten yarış boyunca önünüzde veya arkanızda mutlaka başka koşucular oluyordu. Bu nedenle kaybolmak neredeyse mümkün değildi. Kaybolmak için gerçekten biraz çaba göstermek gerekirdi.
Yarışın son bölümüne doğru, benim açımdan organizasyonun tek olumsuz yanı olarak gördüğüm problem ortaya çıktı. Farklı mesafelerde koşan sporcular aynı parkur üzerinde birleşmeye başladı. Özellikle daha yavaş koşan bazı sporcular önümde kaldı. Onları geçmek için zaman zaman ekstra efor harcamam gerekti. Bu durum yarışın ritmini bozdu. Yarışa belirli bir derece hedefiyle giren bir koşucu için bu durum önemli olabilir. Çünkü son bölümlerde ritminizin bozulması ve gereksiz yere hızlanıp yavaşlamanız ekstra yorgunluk yaratabiliyor.
Yarış sonrasında verilerime baktığımda bunu daha net gördüm. Bu bölümde kalp atış hızımın gereksiz şekilde yükseldiğini fark ettim. Aslında parkurun kendisi beni bu kadar zorlamamıştı. Daha çok önümdeki koşucuları geçmeye çalışırken yaptığım ekstra efor buna neden olmuştu. Eğer bu trafik olmasaydı muhtemelen yarışın son bölümünü daha rahat ve daha hızlı koşabilirdim. Bunu organizasyon açısından büyük bir eksiklik olarak görmüyorum. Farklı mesafelerin aynı parkurda buluşması bu tür yarışlarda zaman zaman kaçınılmaz olabiliyor. Ancak derece hedefleyen koşucuların bunu bilmesinde fayda var.
Bir süre sonra asfalt bölüme çıktık. Burada yeniden hızlanma fırsatı buldum. Trafik de azalmıştı. Bir süre sonra diğer mesafeden daha hızlı koşan sporcuları yakalamaya başladım. Kendi hızınıza yakın koşan birilerini bulduğunuzda yarış yeniden çok daha akıcı hale geliyor. Ben de son bölümlerde yeniden kendi ritmimi buldum. Yarışın son kilometrelerinde organizasyon alanından gelen sesleri duymaya başladık. Yol kenarında destek veren insanlar vardı. Bu bölüm yarışın atmosferini yeniden yükseltti. Ben de son gücümü kullanarak yarışı tamamlamaya çalıştım.
Yarışı bitirdiğimde kendimi oldukça iyi hissediyordum. Enerjim vardı. Gün boyunca keyif almıştım. En önemlisi de bacağım beklediğim kadar sorun çıkarmamıştı. Yarış boyunca temkinli hareket etmiştim. Gereksiz risk almadım. Buna rağmen 30 kilometrelik bir patika yarışını tamamlayabilmiş olmak benim için önemliydi. Yarışa gelirken kafamda daha farklı bir senaryo vardı. Bacağımın daha fazla problem çıkarabileceğini düşünüyordum. Sonuç ise beklediğimden çok daha iyi oldu.
Yarış sonrasında arkadaşlarımla birlikte günü tamamladık. Genel olarak mutlu ayrıldık. Organizasyonla ilgili ciddi bir şikayetimiz olmadı. İstanbul Ultra’yı özellikle trail koşusuna yeni başlayan veya hızlı bir trail yarışı deneyimi yaşamak isteyen koşuculara önerebilirim. İstanbul’a çok yakın olmasına rağmen yarış sırasında şehirden uzaklaşmış gibi hissediyorsunuz. Parkurun büyük bölümü ormanda geçiyor. Parkur akıcı. İşaretlemeler yeterli. Organizasyon düzenli. Bu özellikleriyle hem keyifli hem de koşulabilir bir yarış olduğunu düşünüyorum.
İlerleyen yıllarda tekrar İstanbul Ultra’ya gelir miyim, bunu şimdiden bilmiyorum. Türkiye’de artık çok fazla yarış var. Mümkün olduğunca farklı parkurları deneyimlemek istiyorum. Bu nedenle aynı yarışı tekrar koşmak yerine başka yarışlara gitmeyi tercih edebilirim. Ancak İstanbul Ultra’ya farklı bir mesafe için yeniden gelmem de mümkün. Özellikle parkurun farklı mesafelerde nasıl değiştiğini görmek ilginç olabilir.
Benim için İstanbul Ultra’nın en önemli tarafı ise 30 kilometrelik bir trail yarışı koşmuş olmak değildi. Bu yarış, sakatlık döneminin ortasında yeniden yarışabileceğimi gösterdi. Aerobik olarak hâlâ iyi durumda olduğumu hissettim. Mersin Maratonu hedefim açısından da düşündüğüm kadar büyük bir kayıp yaşamadığımı gördüm. Bacağımı koruyarak yarışabileceğimi anladım. Bu yüzden İstanbul Ultra benim için sadece 30 kilometrelik bir patika yarışı olmadı. Mersin Maratonu yolunda yeniden iyi hissettiğim ve psikolojimi toparladığım önemli bir durak oldu.
————— o O o —————
Parkur detaylarını aşağıdaki linkte görebilirsiniz.
https://raceestimator.com/races/istanbul-ultra-medium-trail-30k-2026-30-9k
Koşarken bir vlog kaydettim. Bu videoyu izleyerek yarış parkuru hakkında bilgi sahibi olabilirsiniz.

İlk Yorumu Siz Yapın