Kapadokya Ultra yıllardır katıldığım bir yarış. Buranın doğasını çok seviyorum. Yarışın yapıldığı zamanı da çok seviyorum. Her gittiğimizde hava çok sıcak ya da çok soğuk olmuyor. Gün içinde hava değişebiliyor ama genel olarak yarışmak için neredeyse ideal şartlar her yıl istisnasız bize sunuluyor. Organizasyon da zaten patika yarışları konusunda Türkiye’deki en iyi organizasyonlardan biri. Hatta açık ara en iyisi olduğunu düşünüyorum. Bu eşsiz coğrafyayı ziyaret etmek bile harika bir duygu. İnsanların kayaları oyarak ve tüneller kazarak şehirler kurduğu bu bölgede koşmak, burayı gezmenin de en güzel yollarından biri. Yüzlerce yıl önceden kalan izler hâlâ korunuyor. Bu izlerin arasında koşmak sıradan bir yarış deneyimi değil. Bir yandan yarışıyorsunuz, bir yandan da tarihin içinde ilerliyorsunuz.
Kapadokya Ultra’nın 38 kilometrelik parkuru diğer mesafelere göre daha geç başlıyor. 63K veya 119K koşuyorsanız sabah 7 gibi start alıyorsunuz. 38K koşuyorsanız günün daha ilerleyen saatlerinde başlıyorsunuz. Bu benim hoşuma gidiyor. Sabah biraz daha geç kalkabiliyorsunuz. Kahvaltınızı acele etmeden yapabiliyorsunuz. Başlangıç alanına ulaşmak için de erkenden yollara düşmeniz gerekmiyor. Bu nedenle yarış öncesi daha az stresli bir gün geçiriyorsunuz. 38K diğer mesafelere göre daha kısa olduğu için katılım da daha yüksek oluyor. Buna rağmen organizasyon başlangıç alanını çok iyi planlıyor. Koşucuları ITRA puanlarına göre sıralıyorlar. Böylece hızlı koşucular önde, daha yavaş koşucular arkada başlıyor. Bu benim için organizasyonun kalitesini gösteren en önemli ayrıntılardan biri. Sadece başlangıç alanının doğru planlanması nedeniyle bile bu organizasyona 10 üzerinden 10 veririm. Çünkü Türkiye’de bazı organizasyonlarda bunun tam tersini görüyoruz. Binlerce kişinin katıldığı yarışlarda bile koşucuları performanslarına göre sıralamak mümkünken bunu yapmayan organizasyonlar var. Bazı yarışlara sırf bu nedenle gitmiyorum.
Bu yıl da yine problemsiz bir şekilde yarışa başladık. Hava oldukça güzeldi. Tişörtle yarışa başladım. Herhangi bir problem yaşamadan ilerleyen saatlere devam ettik. İstanbul Ultra’da uyguladığım stratejiyi burada da uyguladım. Sakatlığım nedeniyle yarışa temkinli başladım. Daha sonra hızlanmayı planladım. Ancak İstanbul Ultra’dan sonra durum biraz daha kötüleşmişti. Soleus kasımdaki problem artık kendisini daha fazla göstermeye başlamıştı. Bazı antrenmanları yapamadım. Bazılarını yarıda bırakmak zorunda kaldım. Antrenmanlar hiç iyi geçmedi. Bu nedenle Mersin Maratonu hedefimden de yavaş yavaş vazgeçmeye başlamıştım. Kapadokya Ultra’ya artık sadece koşup bitirmek amacıyla gelmiştim. Yine de kendi çapımda bir hayalim vardı. Yavaş başlayıp yavaş bitirmek istemiyordum. Yavaş başlayıp mümkün olduğunca hızlı bitirmek istiyordum. Bu nedenle ilk kilometrelerde kalabalığın akışına kendimi bıraktım.
Yarışın başlangıcında bir yokuş var. Çok uzun değil ama yarışa yokuşla başlamak vücudu hemen çalıştırıyor. Bu bölümden sonra patikalara giriyoruz. İlk kilometrelerde biraz sıkışıklık oluyor. Ben de bu bölümde kendimi zorlamadım. Gereksiz yere enerji harcamak istemedim. Birkaç kilometre sabrettikten sonra zaten isteyen hızlanıp gidebiliyor. Eğer yarışta iddialıysanız birkaç kilometre sabredip hem biraz ısındıktan hem de kalabalık dağıldıktan sonra kendi hızınızı bulabilirsiniz. Ben de aynı şekilde yaptım. İbrahim Paşa’ya kadar temkinli bir şekilde kalabalığın akışıyla ilerledim.
İbrahim Paşa kontrol noktasında durmadım. Hava serin sayılırdı. Yanıma aldığım suyun bu mesafe için yeterli olacağını düşündüm. Bir sonraki kontrol noktasında sularımı doldururum diye planladım. Bu nedenle İbrahim Paşa’da hiç durmadan devam ettim. Bu yıl özellikle bu bölgeden sonra biraz rüzgâr vardı. Vadilerin içinde hava çok güzeldi. Ancak vadilerin dışına çıktığımızda ve daha yüksek bölümlere geldiğimizde rüzgâr kendisini ciddi şekilde hissettiriyordu. Bir noktada kollarım donmuş gibi hissettim. Oldukça soğuk bir rüzgâr vardı. Bu bölüm beni biraz zorladı. Vadilere indiğimizde ise hava yeniden daha ılıman ve sakin hale geliyordu. Zaten biraz ısınmıştık. Koşmak da daha rahat hale gelmişti. Yarış boyunca sürekli insanlarla karşılaşıyorsunuz. Birileri sizi geçiyor. Siz birilerini geçiyorsunuz. Etrafta turistler var. Bu nedenle parkurun enerjisi hiç tükenmiyor. Bütün kritik noktalarda görevliler bulunuyor. İşaretlemeler her zamanki gibi mükemmel. Hiçbir eksik veya aksaklık yaşamadım.
İbrahim Paşa’dan sonra kendimi daha iyi hissetmeye başladım ve biraz daha hızlandım. İbrahim Paşa yaklaşık 10-11. kilometrelere denk geliyor. Bir sonraki kontrol noktası ise yaklaşık 23. kilometrede. Arada yaklaşık 12 kilometrelik bir bölüm var. Bu bölümde biraz daha hızlı koşmaya başladım. Artık açılmıştım. Parkur yine inişli çıkışlı devam ediyor. Bazen şehir içine giriyorsunuz. Sonra yeniden şehir dışına çıkıyorsunuz. Bu bölüm oldukça eğlenceli. Manzara güzel. İnsanlar var. Sürekli hareket halindesiniz. Ben de bu bölümü hiçbir problem yaşamadan geçtim.
İbrahim Paşa’dan ayrıldıktan sonra yarışın 38K parkurundaki en belirgin tırmanışı başlıyor. Çok sert bir yokuş değil ama uzun sürüyor. Toplamda yaklaşık 200-300 metre irtifa kazanıyorsunuz. Bu nedenle basit bir yokuş da değil. 38K parkurunun en ciddi tırmanışı burası. Ben bu bölümü kontrollü geçtim. Çok zorlamadım. Çünkü hâlâ önümde uzun bir mesafe vardı. Sonrasında yeniden vadilere indik. Kapadokya’nın o eşsiz coğrafyası içerisinde inişli çıkışlı patikalarda koşmaya devam ettik. Bu bölüm hem fiziksel olarak hem de manzara açısından yarışın en keyifli bölümlerinden biri.
Yaklaşık 23. kilometredeki kontrol noktasına geldiğimde sularımın oldukça azaldığını gördüm. Bundan sonra başka bir kontrol noktası yoktu. Bir sonraki durak artık finish olacaktı. Önümde yaklaşık 15 kilometre vardı. Suyumun yetip yetmeyeceğinden emin olamadım. Ne olur ne olmaz diye Göreme’de durup 500 mililitrelik bir su takviyesi aldım. Bundan sonra bir daha durmadan finish’e kadar gitmeyi planladım. Bu noktadan sonra 63K ve 119K koşucularıyla aynı parkuru paylaşmaya başladık. Buna rağmen ciddi bir trafik oluşmadı. Uzun mesafe koşucuları artık seyrekleşmişti. Biz de kendi hızımızı bulmuştuk. Ancak bazı uzun mesafe koşucuları oldukça yorulmuştu. Arkalarında birkaç kişi biriktiğinde uygun bir yerde durup bize yol verdiler. Ben bu tür durumlarda kimseden yol istemem. Uzun mesafe koşan birinin o yorgunlukta ritmini bozmanın ne kadar zorlayıcı olabileceğini biliyorum. Bu nedenle yol verenleri geçtim. Yol vermeyenlerin arkasından sessizce devam ettim. Zaten herhangi bir derece hedefim olmadığı için birkaç dakika kaybetmek benim için önemli değildi.
Yaklaşık 30. kilometre civarında bir su ikmal noktası daha var. Burası bir kontrol noktası değil. Sadece su almak isteyen koşucular için hazırlanmış bir ikmal noktası. Aynı zamanda 38K parkurunun uzun mesafelerden ayrıldığı bölge burası. Buraya kadar her şey çok güzel gidiyor. İnişler ve çıkışlar devam ediyor. Gücünüz hâlâ yerinde. Manzara harika. Ortam harika. Ancak buradan sonra yarışın karakteri değişiyor. Düz bir toprak yola giriyorsunuz. Çok fazla eğim yok. Yine küçük inişler ve çıkışlar var ama genel olarak uzun ve açık bir toprak yolda koşuyorsunuz. Etrafta insan yok. Ev yok. Kalabalık yok. Önünüzde bazen bir iki kişi oluyor. Bazen hiç kimseyi göremiyorsunuz. Yarışın bu bölümü benim için mental olarak en zor bölümdü. Çünkü buraya kadar sürekli insanlarla birlikte koşmuştuk. Birileri sizi geçiyordu. Siz birilerini geçiyordunuz. Turistler vardı. Görevliler vardı. Sürekli bir hareket vardı. 30. kilometreden sonra ise yalnız kalıyorsunuz. Bir yandan fiziksel olarak yorulmuş oluyorsunuz. Diğer yandan yarışın sonuna yaklaştığınız için artık bir an önce bitsin düşüncesi başlıyor. Bu nedenle 30. kilometreden sonrası bana göre yarışın en zor bölümüydü. Fiziksel olarak çok sert değildi. Ama mental olarak daha ağırdı.
Kızılçukur olarak bildiğimiz bölgeye geldikten sonra artık yapabildiğiniz kadar hızlı koşuyorsunuz. Ben de bu bölümde hızlanmayı planlıyordum. Fakat tam bu sırada bacağım yeniden kendisini hissettirmeye başladı. Çok büyük bir problem yaşamadım. Ancak hızımı istediğim kadar artıramadım. Biraz daha temkinli gitmek zorunda hissettim. Aslında bu bölümde daha fazla hızlanmayı hayal etmiştim. Olmadı. Hızımı koruyarak devam ettim. Sonra biraz daha yavaşladım ama herhangi bir sorun yaşamadan finish’e ulaşmayı başardım. Açıkçası benim için önemli olan da buydu. Yarışın başından beri bacağımı koruyarak koşmuştum. Son bölümde de gereksiz bir risk almadım.
Finish alanı da organizasyonun geri kalanı gibi çok iyi planlanmıştı. Yarışı bitirdiğiniz anda ne yapmanız gerektiği belli. Madalyanızı hemen alıyorsunuz. Her şey düzenli ilerliyor. Bu yıl geçen yıla göre madalya konusunda da önemli bir değişiklik yapılmış. Geçen yıl toprak bir madalya verilmişti. Fikir olarak çok hoşuma gitmişti. Ancak bu tür madalyaların önemli bir problemi var. Eve taşımak ve yıllarca saklamak çok zor. Birçok kişinin madalyası kırıldı. Bu yıl yeniden metal madalyaya dönülmüş. Bence doğru karar. Metal madalya yıllara meydan okuyabilir. Hepimiz madalyalarımızı mükemmel koşullarda saklamıyoruz. Bazı arkadaşlarım madalyalarını poşetin içinde muhafaza ediyor. Bu nedenle dayanıklı olmaları önemli. Toprak madalya güzel görünebilir. İznik Ultra gibi yarışlarda bunun güzel örneklerini de görüyoruz. Ancak toprak zamanla çatlayabiliyor ve kırılabiliyor. Metal ise bu iş için çok daha uygun bir malzeme. Eğer tercih hakkım varsa her zaman metal madalyayı tercih ederim. Çünkü bir yarışın madalyasını yıllar sonra elime aldığımda hâlâ ilk günkü gibi durmasını isterim.
Yarış bittikten sonra arkadaşlarımızla buluştuk. Yemeğimizi yedik. Daha sonra organizasyonun biraz tadını çıkardık. Akşamüstü Ürgüp tarafında hava biraz serinledi. Bu nedenle bu yıl organizasyon alanında çok fazla vakit geçirmedik. Daha çok kapalı yerlerde oturup arkadaşlarımızla zaman geçirmeyi tercih ettik. Önceki yıllarda ise organizasyon alanında gece geç saatlere kadar devam eden partilere katılmıştık. Oldukça eğlenceli oluyor. Kapadokya Ultra sadece yarış koşup eve dönülen bir organizasyon değil. Yarış sonrasında da vakit geçirmek mümkün. Bu nedenle buraya gelecek koşuculara organizasyon alanındaki partiye de katılmalarını tavsiye ederim.
Günün sonunda bir yarış daha koşmuş oldum. Keyfim yerindeydi. Yarışın genelinden memnundum. En önemlisi de bacağım ciddi bir problem çıkarmadan 38 kilometreyi tamamlamıştı. Ancak sakatlığım hâlâ devam ediyor. Mersin Maratonu hedefimden artık vazgeçmiş durumdayım. Mersin’e yine gideceğim ve maratonu koşacağım. Ancak artık bir derece veya performans hedefim yok. Sadece yarış koşmak için orada olacağım. Hatta hazır hedefimizden sapmışken araya bir yarış daha koydum. Kısmetse Kapadokya’dan sonra kısa bir patika yarışı daha koşacağım. Ardından Mersin Maratonu gelecek. Bu yılki Mersin hedefi maalesef başka bahara kaldı.
Kapadokya Ultra benim için yine güzel bir yarış oldu. Bu yarışın en sevdiğim tarafı sadece Kapadokya’nın eşsiz coğrafyası değil. Organizasyonun işini ciddiye alması da benim için çok önemli. Başlangıç alanından finish’e kadar her şey planlı. Parkur işaretlemeleri çok iyi. Görevliler yerinde. Su noktaları yeterli. Koşucu kendisini güvende hissediyor. Bence iyi bir yarış organizasyonunun temel şartı da bu. Koşucu yarışa geldiğinde organizasyonla uğraşmamalı. Sadece yarışına odaklanmalı. Kapadokya Ultra bunu yıllardır başarıyor. Türkiye’de patika koşusu konusunda örnek alınması gereken organizasyonlardan biri olduğunu düşünüyorum. Yıllardır farklı yarışlara katılıyorum. Her yarıştan farklı bir şey öğreniyorum. Kapadokya Ultra’dan öğrendiğim şey ise çok basit. İşini ciddiye alırsan kalite ortaya çıkıyor.
————— o O o —————
Yarış detaylarını aşağıdaki linkte görebilirsiniz.
https://raceestimator.com/races/cappadocia-ultra-short-trail-38k-2026-38-3k
Salomon Cappadocia Ultra Short Trail 38K 2026’yı benim bakış açımla görün! Yarış boyunca Kapadokya’nın harika vadilerinde koşarken patika yarışı vlog’u kaydettim. Bu videoyu izleyerek yarış parkuru hakkında bilgi sahibi olabilirsiniz.

İlk Yorumu Siz Yapın