İstanbul’un yanı başında görkemli dağlar yok ama “İstanbul yedi tepeden oluşur.” derler. Düz bir parkuru sadece kıyılarında bulabilirsiniz. İstanbul Ultra şehirden uzaklaşıp ormanın derinliklerine girebildiğiniz güzel bir kros parkuruna sahip. Uzun parkuru koşanlar Karadeniz kıyılarına kadar gidip gelir. Benim koştuğum 30 kilometrelik Medium Trail parkuru da büyük ölçüde orman içinde ilerliyor. Patika koşusu için hızlı ve ideal bir parkur olduğunu düşünüyorum. Yol boyunca doğanın içinde ve şehrin gürültüsünden uzak bir yarış koşuyorsunuz. Yarışın neredeyse tamamı ağaçların altında koşuluyor. Güneşe çok nadir maruz kalıyorsunuz. Bu nedenle İstanbul Ultra, sıcak havalarda bile koşulabilecek güzel yarışlardan biri.
Benim için bu yarışın anlamı ise biraz daha farklıydı. Bu yıl asıl hedef yarışım Mersin Maratonu’ydu. İstanbul Ultra 30K da Mersin Maratonu hazırlıkları sırasında koşmayı planladığım yarışlardan biriydi. Ancak hazırlık döneminde yaşadığım bir problem bütün planlarımı değiştirdi. Sol bacak soleus kasında bir yanma başladı. Bu durum beni rahatsız ediyor ve zaman zaman koşmamı zorlaştırıyordu. Bunun nedenini hâlâ araştırıyoruz. Henüz kesin bir sonuca ulaşmış değiliz. Bu problem İstanbul Ultra’dan birkaç hafta önce başlamıştı. İlk dönemlerde çok şiddetli değildi. Bu nedenle yarışı koşabileceğimi düşündüm. Ancak bu kez hedefim iyi bir derece yapmak değildi. Bir süredir yarış koşamadığım için yeniden yarış atmosferine girmek istiyordum. Bir yarış koşmak, biraz olsun psikolojimi düzeltmek için önemliydi. Yarışın sonucundan çok yeniden yarışabiliyor olmakla ilgileniyordum.









